Έχοντας ήδη γυρίσει τη νέα της ταινία, με τίτλο «355», η Diane Kruger ξαφνιάζει τον Βλάση Κωστούρο με την «κανονικότητά» της παρά το ότι είναι mega star, αλλά και με την αυστηρή αυτοκριτική της για την περίοδο που ήταν μοντέλο.
«Στην Αμερική τώρα είναι 9.30 το πρωί. Τι κάνετε συνήθως τέτοια ώρα;» τη ρωτάω, ενώ από μέσα ακούγονται κλάματα μικρού παιδιού. «Όπως άκουσες, είναι η ώρα που φροντίζω την κόρη μου. Συνήθως ξυπνάω στις 6 και λίγο αργότερα ξεκινάω γυμναστική, αλλά στο ενδιάμεσο η μικρή έχει ήδη σηκωθεί και με φωνάζει. Η προσοχή μου της ανήκει για το υπόλοιπο της ημέρας», μου λέει γελώντας. Αναρωτιέμαι φωναχτά: «Τόσο νορμάλ είναι η καθημερινότητα μιας σταρ του Χόλιγουντ;». «Μεγάλωσα σε ένα χωριό της Γερμανίας με ελάχιστους κατοίκους, όχι σε βίλα με υπηρέτες και μεγάλο κήπο. Ο ερχομός της κόρης μου πριν από δύο χρόνια ήταν σαν φιλική υπενθύμιση της πραγματικής ζωής», μου απαντά.
Πώς μοιάζει η μετά Trump Αμερική;
Έχω την αίσθηση ότι όλος ο κόσμος νιώθει για πρώτη φορά μετά από χρόνια ότι μπορεί να ελπίζει ξανά. Η διακυβέρνηση Trump μάς έκανε να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μπορούμε να θεωρούμε τη δημοκρατία δεδομένη. Όπως και την υγεία μας. Με την πανδημία ήρθαν τα πάνω κάτω. Ό,τι γνωρίζαμε ως σίγουρο αμφισβητήθηκε μέσα σε μία στιγμή. Δεν παραπονιέμαι σε προσωπικό επίπεδο. Έχω την τύχη να μένω σε ένα μεγάλο, άνετο σπίτι και η καραντίνα μού έδωσε την ευκαιρία να περάσω περισσότερο και ουσιαστικότερο χρόνο με το παιδί μου. Με αγχώνει όμως ο χειμώνας, τα κρούσματα που αυξάνονται. Δεν ξέρω τι γίνεται στην Ελλάδα, αλλά εδώ η κρίση έχει ανοίξει εκτυφλωτικά την ψαλίδα μεταξύ φτωχών και πλουσίων. Δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου τόσους άστεγους στο Λος Άντζελες. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τις διαμαρτυρίες για το Black Lives Matter που προηγήθηκαν, μοιάζουν με σκηνικό αποκάλυψης ή με σουρεαλιστική ταινία.
Η δική σας νέα ταινία, με τίτλο 355, είναι έτοιμη, όμως οι αίθουσες σε όλο τον κόσμο είναι κλειστές.
Πράγματι, γεγονός που μεταθέτει την έξοδό της στις αίθουσες κατά ένα και πλέον έτος. Δεν έχω ακόμη ξεκαθαρίσει μέσα μου αν αυτή η κρίση με έκανε να θέλω να κάνω σινεμά με ακόμα μεγαλύτερο πάθος ή αν μου δημιούργησε αμφιβολίες για το μέλλον. Σίγουρα νιώθω τυχερή που συζητάμε τώρα για ένα νέο project και, προφανώς, η βιομηχανία του σινεμά έχει τα κατάλληλα αντανακλαστικά για να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Ας μιλήσουμε για την ταινία. Πρόκειται για ένα κατασκοπικό θρίλερ που οραματίστηκε η Jessica Chastain, με στόχο να αποτελέσει το απόλυτο female ensemble. Σωστά;
Ακριβώς. Κατ’ αρχάς, παίζω στο πλευρό σπουδαίων γυναικών. Εκτός από την Chastain, θα δείτε την Penélope Cruz, τη Lupita Nyong’o και τη Fan Bingbing. Ήταν μια ιδέα της Jessica να φέρει κοντά γνωστές ηθοποιούς από διάφορα μέρη του κόσμου, κάνοντας την ανατροπή στα κατασκοπικά φιλμ, στα οποία έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε άνδρες ήρωες. Η ιστορία είναι βασισμένη στην Πράκτορα 355, μία από τις πρώτες γυναίκες κατασκόπους στην ιστορία των ΗΠΑ. Η Jessica κατάφερε να χτίσει μια ιδιαίτερη χημεία μεταξύ μας. Εκτιμώ το πείσμα της, ειδικά σε θέματα γυναικείων δικαιωμάτων, είναι αγύριστο κεφάλι με την καλή έννοια, μία από τις πιο δυναμικές φεμινίστριες στον πλανήτη αυτή τη στιγμή. Νιώθω ότι φτιάξαμε μια ταινία που στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα για τη γυναικεία ενδυνάμωση και αλληλεγγύη, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο στο Χόλιγουντ.
Πόσο εύκολα μπορούν να συνεργαστούν τόσες σταρ μαζί σε μια ταινία;
Δεν υπήρξε αυτό που λέμε γυναικείος ανταγωνισμός μεταξύ μας. Άλλωστε, στόχος του σκηνοθέτη ήταν να αναδειχτεί η διαφορετική προσωπικότητά της καθεμίας, οι διαφορετικές πολιτισμικές μας ταυτότητες. Στην ουσία, οι διαφορές μας ήταν το ζητούμενο, ο τρόπος με τον οποίο διαφορετικές γυναικείες ιδιοσυγκρασίες ενώνονται αρμονικά για ένα κοινό αποτέλεσμα.
Λένε ότι το χειρότερο εργασιακό μπούλινγκ που μπορεί να δεχτεί μια γυναίκα προέρχεται από γυναίκες συναδέλφους της. Σας έχει συμβεί;
Φυσικά. Δυστυχώς, κάποιες στιγμές οι γυναίκες βλέπουν εχθρικά τις άλλες γύρω τους. Στο παρελθόν, οι χειρότερες κριτικές που δεχόμουν προέρχονταν από εκπροσώπους του φύλου μου. Δεν ξέρω αν είχε να κάνει με έλλειψη αλληλεγγύης, πάντως σίγουρα με δυσαρεστούσε πολύ. Σίγουρα έχει να κάνει και με το χάσμα των γενεών. Οι συνομήλικες συνήθως είναι υποστηρικτικές μεταξύ τους, έχουν να παλέψουν για κοινούς στόχους. Αντίθετα, όταν υπάρχει διαφορά ηλικίας, η μεγαλύτερη θεωρεί τη μικρότερη άπειρη κι εκείνη με τη σειρά της τη μεγαλύτερη «παλιάς αισθητικής». Απέχουμε ακόμα πολύ, πάντως, από την κατανόηση της ουσίας του φεμινισμού.
Ο κινηματογράφος πόσο ανδροκρατούμενος παραμένει;
Εξακολουθεί να είναι ένας χώρος στον οποίο οι άνδρες έχουν τον πρώτο λόγο, αλλά βλέπω βήματα προόδου. Έχουμε περισσότερες γυναίκες σκηνοθέτιδες, περισσότερες παραγωγούς ή σεναριογράφους. Το καλό είναι ότι οι άνθρωποι που ηγούνται του σινεμά αναζητούν συνειδητά πλέον γυναίκες δημιουργούς για να φτιάξουν μια ταινία με θέματα που τις αφορούν, αφού μόνο οι ίδιες ξέρουν πώς πρέπει να τα προσεγγίσουν. Αλλά, ναι, δεν μπορώ να κρύψω ότι σε αρκετές περιπτώσεις -περισσότερο στο παρελθόν- έχω διαπιστώσει να μη λαμβάνεται και τόσο σοβαρά υπόψη η άποψή μου όσο ενός άνδρα συμπρωταγωνιστή μου, ότι σ’ εμένα πιο εύκολα θα μπορούσε κανείς να βάλει την ταμπέλα της «δύσκολης» ή της «αγενούς», τη στιγμή που ένας άνδρας με αυτά τα χαρακτηριστικά θα έμπαινε στο απυρόβλητο και θα θεωρούνταν απλώς «βουτηγμένος στην τέχνη του».
Προσπαθώ να θυμηθώ σε ποια ταινία σάς πρωτοείδα. Νομίζω ότι ήταν στην Τροία, το 2004, τότε που κάνατε το ντεμπούτο σας στο σινεμά. Υπήρξαν πολλοί τότε που αμφισβήτησαν τις υποκριτικές σας ικανότητες, λέγοντας ότι είστε ακόμα ένα μοντέλο που θέλει να γίνει ηθοποιός και θα έχει ημερομηνία λήξης. Δεκαέξι χρόνια μετά, έχετε αποδείξει το αντίθετο. Τι μεσολάβησε;
Η Τροία ήταν η δεύτερη ταινία μου κι εκείνη η περίοδος πολύ δύσκολη για μένα. Η ίδια η ταινία δεν είχε την επιτυχία που προσδοκούσαν οι συντελεστές κι εγώ είχα τρομερό άγχος, γιατί όλοι μου έλεγαν ότι στο Χόλιγουντ ποτέ δεν δίνεται δεύτερη ευκαιρία. Έσφαλαν. Είχα το πλεονέκτημα της ηλικίας, τη δύναμη να κλείσω τα αυτιά στις άσχημες κριτικές και να επικεντρωθώ στον στόχο μου. Έκτοτε έχουν αλλάξει πολλά στη ζωή μου. Προσπαθούσα πάντα να αποδέχομαι ρόλους που θα μπορούσαν να με εξελίξουν, να με ξεβολέψουν από τα δεδομένα μου, και θεωρώ ότι το πέτυχα. Μεγάλο ρόλο, όμως, έπαιξε και η ηλικία μου. Όσο μεγάλωνα, τόσο πιο ώριμη αισθανόμουν να αντιμετωπίσω την καριέρα μου.
Γιατί εγκαταλείψατε το μόντελινγκ για την υποκριτική; Είχατε μια επιτυχημένη καριέρα στη μόδα.
Νομίζω ότι έφτασε μια στιγμή που βαρέθηκα να με κρίνουν διαρκώς για την εμφάνισή μου. Η μόδα μπήκε στη ζωή μου γύρω στα 15 μου χρόνια, όταν κέρδισα έναν τοπικό διαγωνισμό μοντέλων και ξεκίνησα δειλά να αναζητώ τον βηματισμό μου, χωρίς να έχω κάποια ιδιαίτερη εμφάνιση ή τις αναλογίες ενός συνηθισμένου μοντέλου. Σαν κοριτσάκι μου ασκούσαν τρομερή γοητεία οι φωτογραφίσεις, τα ρούχα, οι πασαρέλες. Ήταν μια ανέμελη εποχή για μένα. Θυμάμαι, ήμουν στο Παρίσι την εποχή που δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα. Όλα έμοιαζαν αθώα. Μεγαλώνοντας ένιωσα ότι ήθελα να κάνω κάτι με περισσότερη ουσία και η υποκριτική μού άνοιγε την πόρτα σε απίστευτα δημιουργικούς κόσμους, που ήθελα να ακολουθήσω. Σήμερα, στα 44 μου, δεν μετανιώνω γι’ αυτή τη μετάβαση.
Λένε ότι μια γυναίκα στα 40 έχει βρει την ελευθερία που έψαχνε στη ζωή. Ισχύει;
Και ναι και όχι. Προφανώς τώρα θα αντιδράσω με απάθεια στη χυδαιότητα ενός τρολ στο Instagram. Ξέρω, ακόμα, ότι έχω δουλέψει σκληρά για να δικαιούμαι πράγματα. Δεν έχω το άγχος της ηλικίας και του χρόνου που περνάει, όσο την αγωνία να διατηρήσω τη νεανική μου ενέργεια που με έκανε στο παρελθόν να πετάω, ενώ τώρα βλέπω αρκετές από τις δυνάμεις μου να έχουν ηττηθεί. Με φοβίζει ότι μπορεί να ξυπνήσω μια μέρα και να μην έχω την ίδια ζωντάνια για τη δίχρονη κόρη μου ή το ίδιο πάθος για τη δουλειά μου. Περισσότερο με απασχολεί το τι αφήνω πίσω μου. Αν παρέλειψα κάτι που έπρεπε να ζήσω στη σωστή ηλικία, αν ξέχασα να χαρώ ή να κλάψω όταν έπρεπε. Όλα αυτά γυρνούν στο μυαλό μου συχνά. Από την άλλη, στην καριέρα μου προκύπτουν καθημερινά τόσοι ρόλοι, που δεν ξέρω αν λέω τα κατάλληλα «ναι» ή τα κατάλληλα «όχι». Αισιοδοξώ, παρ’ όλα αυτά, ότι το μέλλον κρύβει πάντα κάτι καλό για όλους μας.
Έχετε εντοπίσει τα μεγαλύτερα λάθη στην πορεία σας;
Έχω κάνει πάρα πολλά λάθη. Ειδικά την εποχή που ήμουν μοντέλο, είχα επηρεαστεί από τα πρότυπα ομορφιάς της εποχής, έφτασα να ζυγίζω πολύ λίγα κιλά, να βγαίνω ραντεβού με αμφιβόλου ηθικής εραστές. Αλλά και ως ηθοποιός έχω συμμετάσχει σε ταινίες που πλέον δεν θα επέλεγα. Νομίζω ότι πέρασα και μια περίοδο τρομερής αλαζονείας. Μιλούσα άπταιστα τρεις γλώσσες, ήμουν μοντέλο, είχα κατακτήσεις, ήμουν μικρή, ήμουν έξυπνη, έβγαζα πολλά λεφτά. Όλο αυτό, όπως ήταν λογικό, κατέρρευσε όταν η ίδια η ζωή μού έτριψε κατάμουτρα την άγνοιά μου για πολλά. Ζούσα στη φούσκα της μόδας, ούσα ένα άτομο κενό περιεχομένου. Γύρω στα 30 μου άρχισα ένα ταξίδι ενδοσκόπησης και ξέφυγα από όλη αυτή την υποκρισία.
Όλους αυτούς τους κινδύνους της ζωής θα τους μοιραστείτε κάποτε με την κόρη σας ή θα την αφήσετε να κάνει τα δικά της λάθη;
Ίσως ναι, γιατί ανησυχώ πολύ για το μέλλον της. Δεν ξέρω, ειλικρινά. Είναι μεγάλο ερώτημα αυτό. Καμιά φορά ταράζομαι, γιατί σκέφτομαι ότι της δίνω συμβουλές που μπορεί να μην είναι σωστές και αυτές «γράφουν» μέσα της τόσο ριζικά και αμετάκλητα, που είναι ικανές να δομήσουν τον χαρακτήρα της, ενώ εγώ τελικά δεν είμαι σίγουρη για την ορθότητά τους. Έχεις πάντα τόσες προσδοκίες για το παιδί σου! Από τη μία σκέφτομαι ότι η ζωή είναι ένα ολοδικό της ταξίδι, από την άλλη θεωρώ χρήσιμο να της δώσω τις κατευθυντήριες γραμμές γι’ αυτή τη διαδρομή. Πριν γεννήσω, έλεγα: «Εντάξει, θα επιστρέψω αμέσως στη δουλειά, θα τα καταφέρω». Όταν την έφερα στο σπίτι, ήθελα να σταματήσουν τα πάντα γύρω μου και να ασχολούμαι μόνο με αυτήν. Εννοώ ότι δεν θέλω να χάνω τις στιγμές της ζωής της και νομίζω ότι στο τέλος της ημέρας αυτό έχει σημασία. Να είσαι διακριτικά παρών στη ζωή του παιδιού σου, αλλά να είσαι.
Πηγή: Vogue.gr
