Υπάρχει λόγος που συνδέουμε το κλασικό μπαλέτο με την έννοια της ομορφιάς. Άλλωστε, αποτελεί τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο εκγύμνασης. Αν μάλιστα αποσυνδεθεί από τα κλισέ που το συνοδεύουν, συνιστά ένα υπέροχο «ταξίδι» για το μυαλό, την ψυχή και το σώμα.
Θυμάμαι έντονα την εποχή που ξεκίνησα μπαλέτο, στα πέντε μου χρόνια. Ήμουν ενθουσιασμένη. Μέχρι να φτάσει αυτή η πολυπόθητη μέρα, φορούσα τα ροζ μου και έδινα αυτοσχέδιο σόου στο σαλόνι του σπιτιού μου. Και όταν ήρθε, επιτέλους, η στιγμή που θα έκανα το πρώτο μου αληθινό μάθημα, απογειώθηκα. Όμως, οι συμμαθήτριές μου είχαν όλες τσιριχτές φωνές και τσακώνονταν για το ποια θα είναι πρώτη στην μπάρα. Η κυρία που έπαιζε πιάνο ήταν ο πιο θλιμμένος άνθρωπος που είχα δει, ενώ η δασκάλα μας κρατούσε τη χαρακτηριστική βέργα και μας υποδείκνυε το σωστό.
Εγώ τα έκανα όλα λάθος: το πώς έδενα τις κορδέλες στα παπούτσια, τον κότσο στα μαλλιά και, φυσικά, τη στάση του σώματος. Δεν θυμάμαι ούτε ένα μάθημα εκείνη την εποχή στο οποίο να πέρασα καλά. Ευτυχώς, το «μαρτύριο» τελείωσε νωρίς. Το μπαλέτο μού χάρισε μια σχετική ευλυγισία, κάποιους μυς στα πόδια και ένα τσακισμένο ηθικό. Γιατί, παρά το απαθές ύφος που κάποια στιγμή φόρεσα προκειμένου να αποδείξω ότι πρέπει να σταματήσω, μου έμεινε απωθημένο ότι στην πραγματικότητα δεν τα είχα καταφέρει.
Αυτό το βίωμα μετατράπηκε σε πείσμα που με ώθησε να ασχοληθώ ξανά με το μπαλέτο ως ενήλικη. Με πιο ώριμη ματιά, χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες, αυτή τη φορά προσέγγισα τον κλασικό χορό σαν μια δραστηριότητα που θα γύμναζε το σώμα μου και ταυτόχρονα θα με χαλάρωνε και θα με «εξημέρωνε». Απαλλαγμένη από τον γνωστό ψυχαναγκασμό που συνοδεύει παραδοσιακά το μπαλέτο και από την ανάμνηση της στρυφνής ροζ εικόνας.
Η πρώτη δασκάλα μου σε αυτή τη φάση, η Έλενα Βακαλοπούλου, ευτυχώς δεν είχε καμία σχέση με την «άγουρη» καθηγήτρια της παιδικής μου ηλικίας. Είχε και έχει τη στόφα του καλλιτέχνη. Θυμάμαι τα λόγια της: «Δεν είναι απαραίτητο να γίνετε όλοι χορευτές και χορεύτριες. Είναι όμως σημαντικό να προσεγγίζετε ό,τι επιλέγετε με μια σχέση πάθους, με έναν έρωτα. Αυτό είναι που θέλω να μάθετε εδώ. Ο χορός θέλει απλοχεριά, δεν αντέχει τη μιζέρια. Όποιος από εσάς είναι τσιγκούνης δεν θα χορέψει ποτέ ωραία, ποτέ με την ψυχή του».
Στη σχολή της κατανόησα ότι το μπαλέτο, πέρα και πάνω από όλα, είναι πράγματι κάτι όμορφο και ζωντανό. Κάτι στο οποίο αξίζει να επενδύσεις και να του δώσεις χρόνο, όχι για να αποδείξεις κάτι, αλλά για να το απολαύσεις. Όχι απαραίτητα για να μάθεις να στρίβεις τα πόδια σου στις 45 μοίρες και να στριφογυρνάς στον αέρα, αλλά κυρίως επειδή σου δίνει την ευκαιρία να γυμνάσεις γενναιόδωρα κάθε μυ του σώματός σου και ταυτόχρονα να εκφραστείς.
Προσωπικά, μέσα από τη σχέση με το μπαλέτο κατανόησα έννοιες όπως η πειθαρχία, η επιμονή, ο σεβασμός. Επίσης, αυτό που λένε ότι, αν κάνεις για χρόνια κλασικό χορό, το σώμα σου αποκτά μυϊκή δύναμη και δομή που δεν υποχωρεί ποτέ, είναι πέρα για πέρα αλήθεια. Γι’ αυτούς τους λόγους προτρέπω τους πάντες να μυηθούν στον κόσμο του, να τον προτιμήσουν από μια συνδρομή σε ένα γυμναστήριο ή από έναν personal trainer στο σπίτι.
Για να ενισχύσω την άποψή μου με τη γνώμη του ειδικού, κατέφυγα και πάλι στην Έλενα Βακαλοπούλου και το πρώτο που τη ρώτησα ήταν το πιο απλό: «Τι προσφέρει το μπαλέτο;». «Το κλασικό μπαλέτο φέρει όλα τα χαρακτηριστικά μιας τέχνης. Είναι έκφραση, συναίσθημα, αφοσίωση, πάθος, αγάπη, είναι προσωπική ιστορία. Η τεχνική του οργανώνει τη σκέψη, την πειθαρχεί, θέτει τον μαθητή σε ετοιμότητα και εγρήγορση, τον υποχρεώνει να συγκεντρωθεί, να πάρει άμεσα αποφάσεις.
Τον μαθαίνει να δίνει σημασία στη λεπτομέρεια και στην υπομονετική επεξεργασία. Επιπλέον, επιμηκύνει τους μυς κάνοντάς τους όμορφους και προσφέρει στην κίνηση κομψότητα και χάρη. Γι’ αυτόν τον λόγο μπορούμε εύκολα με το μάτι να ξεχωρίσουμε μια γυναίκα που κάνει μπαλέτο. Επίσης, ένας γνώστης της τεχνικής του μπαλέτου και του χορού γενικότερα μπορεί να αποτελέσει ένα μυημένο και απαιτητικό κοινό της τέχνης. Η σπουδή του κλασικού μπαλέτου συνδυάζει εκγύμναση, ομορφιά και εξευγενισμό», ήταν η απάντησή της.
Χεράκι χεράκι με το μπαλέτο πάει και η μέθοδος του Barre à Τerre (μπάρα στο πάτωμα) που βασίζεται στην τεχνική του κλασικού και του σύγχρονου χορού και ξεκίνησε από την ανάγκη των χορευτών να ξεπερνούν μικροτραυματισμούς και να βελτιώνουν την τεχνική τους – ανοίγματα, en déhors, κάμψεις κ.ά. Το ωριαίο μάθημα του BAT ακολουθεί τη σειρά ασκήσεων της κλασικής μπάρας και ολοκληρώνεται με ασκήσεις διατάσεων (stretching). Προσφέρει ευελιξία και ενδυνάμωση και σε μυεί στις βασικές αρχές του χορού. Πολλές φορές αποτελεί τον «προθάλαμο» του μπαλέτου για κάποιον που θέλει να ξεκινήσει, αλλά του φαίνεται βουνό.
Για να ενισχύσω την άποψή μου με τη γνώμη του ειδικού, κατέφυγα και πάλι στην Έλενα Βακαλοπούλου και το πρώτο που τη ρώτησα ήταν το πιο απλό: «Τι προσφέρει το μπαλέτο;». «Το κλασικό μπαλέτο φέρει όλα τα χαρακτηριστικά μιας τέχνης. Είναι έκφραση, συναίσθημα, αφοσίωση, πάθος, αγάπη, είναι προσωπική ιστορία. Η τεχνική του οργανώνει τη σκέψη, την πειθαρχεί, θέτει τον μαθητή σε ετοιμότητα και εγρήγορση, τον υποχρεώνει να συγκεντρωθεί, να πάρει άμεσα αποφάσεις.
Τον μαθαίνει να δίνει σημασία στη λεπτομέρεια και στην υπομονετική επεξεργασία. Επιπλέον, επιμηκύνει τους μυς κάνοντάς τους όμορφους και προσφέρει στην κίνηση κομψότητα και χάρη. Γι’ αυτόν τον λόγο μπορούμε εύκολα με το μάτι να ξεχωρίσουμε μια γυναίκα που κάνει μπαλέτο. Επίσης, ένας γνώστης της τεχνικής του μπαλέτου και του χορού γενικότερα μπορεί να αποτελέσει ένα μυημένο και απαιτητικό κοινό της τέχνης. Η σπουδή του κλασικού μπαλέτου συνδυάζει εκγύμναση, ομορφιά και εξευγενισμό», ήταν η απάντησή της.
Χεράκι χεράκι με το μπαλέτο πάει και η μέθοδος του Barre à Τerre (μπάρα στο πάτωμα) που βασίζεται στην τεχνική του κλασικού και του σύγχρονου χορού και ξεκίνησε από την ανάγκη των χορευτών να ξεπερνούν μικροτραυματισμούς και να βελτιώνουν την τεχνική τους – ανοίγματα, en déhors, κάμψεις κ.ά. Το ωριαίο μάθημα του BAT ακολουθεί τη σειρά ασκήσεων της κλασικής μπάρας και ολοκληρώνεται με ασκήσεις διατάσεων (stretching). Προσφέρει ευελιξία και ενδυνάμωση και σε μυεί στις βασικές αρχές του χορού. Πολλές φορές αποτελεί τον «προθάλαμο» του μπαλέτου για κάποιον που θέλει να ξεκινήσει, αλλά του φαίνεται βουνό.
Πηγή: Vogue,gr
